باتو هستم اي لبريز از عشق

هراسي نداشته باش اي سياره كوچك گرم من!

من با تمام وجود دوستت خواهم داشت .

هراسي نداشته باش !

با قلبي سرشار از عشق و محبت لحظه هاي پربارت را نظاره كن

تازيبايي درونت و زيبايي عشقمان بر چهره زيبايت نقش ببندد

صدايم كن !

صدايم را خواهي شنيد ، با تو سخن خواهم گفت !

صداقت ، عشق ، شادي ، شور، شعف، زيبايي ، محبت در وجود توست

به دنبال چه مي گردي نازنين ؟

اكنون مرا درياب !

و صداي درونت را بشنو

با تو هستم اي همه لبريز از عشق و دوستي

آن روز كه خودم را نثار عشق تو كردم باور داشتم كه

زندگي يعني اهداي عشق به آنكه مي پرستي

و تنها همين !

همه چيز را جمع کردم. يکي يکي. خنده ها، گريه ها و تنهايي ام را که انگار سال ها توي اين

اتاق زنداني مانده بود. همه را گذاشتم توي چمدان آبي و درش را محکم تر از هميشه بستم.

آسمان هم انگار دلش مي خواست که من بروم. نه ابري، نه باراني...

شعر ها را که مي خواستم از روي ديوار بکنم يادت افتادم نه اينکه يادت نبوده باشم، اما انگار

آمده بودي که بگويي نرو، و من به خيالت قول دادم که تا هميشه همين جا بمانم.

نميدانم چرا هميشه فکر مي کنم که تو را خواب ديده ام. چشم هايم را مي بندم و توي اين سياهي

که سوزن سوزن مي شود دنبالت مي گردم. انگاري که...

نميدانم، يعني تو هستي؟ شايد هم فرقي نکند! پس من دوباره مي خوابم. مي خوابم تا برايم شعر

بخواني، بخندي، قصه بگويي، تا شايد يک روز از روياي شيرين بودنت بيدار شوم.

چشم هايم را مي بندم و قاصدک سفيد را مي بينم. از خوشحالي فرياد مي زنم:

قاصدک...!!!!!

ميگي: آرزو کن.

و من آرزو مي کنم، آرزو مي کنم که تو هيچ وقت نروي.

ميگي: من هم آرزو کردم.

ميگم: چي؟

ميگي: آرزو کردم که تو هيچ وقت نري.

نگاهت مي کنم و بعد قاصدک با موج خنده هامان مي رود...

چمدان آبي را بر مي دارم و مي روم. اما حالا فقط يک آرزودارم:

کاش اين را بخواني. چشم هايت را باز کني و ببيني که من چقدر دلم برايت تنگ شده است ...